Witam Kolegów,
proszę o pomoc w interpretacji zaleceń producenta lampy GU39B.
Ta tetroda generacyjna ma być montowana pionowo, anodą w dół, wyprowadzeniami w górę i chłodzona odpowiednim strumieniem powietrza.
Jest ściśle określona maksymalna temperatura anody oraz połączenia szklano-metalowego.
Czy należy rozumieć, że powietrze tłoczy się kanałem od dołu w górę (od anody w górę) i to samo powietrze opuszczając kanały anody omywa bańkę szklaną, zapewniając odp. temperaturę złącza szkło-metal ?
![[Obrazek: s-l1200.jpg]](https://i.ebayimg.com/images/g/hXIAAOSwZQxW6o~e/s-l1200.jpg)
Znalezione w sieci. Tutaj (chyba) widać kanał tłoczący powietrze od dołu (biały) oraz skośną niebieską "rurę" dającą nadmuch na okolicę wyprowadzeń żarzenia siatki g1 i pierścienia g2 (?)
Generalnie lampy metalowo-ceramiczne (metalowo-szklane) sa chłodzone w ten sposób, że chłodzące powietrze przepływa od cokołu do radiatora anody . Przepływ odwrotny jest niebezpieczny; anoda może rozgrzewać się nawet powyżej 200st.C i tak rozgrzane powietrze może zniszczyć elementy wzmacniacza. Jeżeli lampa jest zamontowa odwrotnie niż jest to zwyczajowo przyjęte, przepływ powietrza musi być również odwrócony.
CFM, TNX. Tu można podpatrzyć w konstrukcji UR3EO na stronie FB Alex Gavva jak to jest rozwiązane. Górny wentylator o 2 turbinach tłoczy powietrze w dół do zamkniętej przestrzeni "box" z górną częścią, wyprowadzenia elektrod lampy. Dolna (zielona) turbina zasysa powietrze w dół, przez anodę i wyrzuca poza "szafę".
https://www.facebook.com/alex.gavva/post...076668715/ Force:egs – not less than 60m³/h.
Zgadzam się z SP6FYS. Powietrze chłodne najpierw powinno owiewać szkło a dopiero potem anodę. Jeżeli mogę coś sugerować zalecał bym dwa wentylatory jeden wtłaczający powietrze od strony podstawki a drugi wyciągający od strony anody. Pozwoli to na zmniejszenie hałasu wentylatorów. Dwa pracujące " na pół gwizdka" maja tę samą wydajność do jeden na pełnej mocy przy mniejszym hałasie jednocześnie podwójny zapas mocy w razie wzrostu temperatury. Ważną rzeczą jest GDZIE umieszczona jest sonda temperaturowa, tak aby nie przegrzać lampy.
Dziękuję za pomocne głosy, wszystko się "wyprostowało" . Lampa pracuje anodą do dołu, powietrze jest zasysane przez anodę w dół, około przejścia szkło-metal jest kołnierz z otworami - kierownicami, powietrze opływa połączenie szkło-metal zanim będzie wciągnięte w kanały anody. Strumień z dodatkowego wentylatora jest kierowany na wyprowadzenia elektrod, zaopatrzone w niewielkie radiatory.
Pytanie o obwód żarzenia, dla sterowania w katodzie. Budowa dławików w.cz. w obwodzie żarzenia dla natężenia 80...100A jest trudna ze względu na przekrój przewodów. Czy można dławić w.cz. po stronie pierwotnej transformatora żarzeniowego ? Trafo żarzeniowy pozostaje na potencjale w.cz. w "boxie" od strony katodowej lampy. Jego rdzeń można zamocować izolacyjnie a połączyć z masą dodatkowym dławikiem ?
TNX.
We tych rozważaniach, na krótko wyobraziłem sobie dławik po stronie pierwotnej transformatora żarzeniowego, tam płynie niecałych 3 A. Transformator, jeżeli tylko i wyłącznie żarzeniowy dla tej jednej lampy to "nie widział by się z niczym innym, a od obwodów zasilania (sieci) RF miałoby być odcięte dławikiem na pierwotnym" - myślałem.
Zatem zostaje trudność wykonania bifilarnego uzwojenia wysokoprądowego, problem "czy się zmieści w oknie rdzenia" oraz dobór raczej kilku linek CuAg na sumaryczny przekrój.
Jeżeli myślisz o rdzeniu pierścieniowym (w ogólności - zamkniętym) to chyba nie jest to dobry pomysł. Rdzenie ferrytowe nie mają zbyt dużej dużej dopuszczalnej magnetyzacji i przy tak dużym prądzie może nastąpić nasycenie rdzenia. To moja ocena bez oparcia w danych konkretnego dostępnego materiału. Niemniej jednak chyba najlepiej będzie złożyć kilka prętów ferrytowych i na takim zestawie nawinąć uzwojenie dławika. Otwarty obwód magnetyczny zapobiegnie nasyceniu. Dla prawidłowej pracy wzmacniacza reaktancja impedancja dławika powinna być w co najmniej kilkaset omów o charakterze indukcyjnym na najniższej częstotliwości użytkowej i niezbędne będzie dobranie ilości zwojów metodą prób i błędów.
R.