Odbiorniki superreakcyjne mają z definicji niską selektywność i w przypadku emisji FH z niewielkim rozstawem kanałów odbiór jest możliwy na zboczu krzywej rezonansu. Jakość tego odbioru będzie raczej kiepska. Taki superreakcyjny detektor najlepiej odbiera klasyczną modulację AM.
Można więc próbować zrobić na nim odbiornik lotniczy, najlepiej z dodatkową przemianą na niższą częstotliwość - w okolicach 30-40MHz. Najlepiej działające układy, które robiłem kiedyś były na mosfecie BF966. Na tym tranzystorze łatwo zrobić układ z obcą relaksacją w drugiej bramce.
Przed II wojną światową w Polsce były robione próby wykorzystania odbiorników superreakcyjnych w teletransmisji. Budowano doświadczalne radiolinie na kilkaset MHz z takimi odbiornikami do przesyłania rozmów telelefonicznych. Zbudowanie takiego odbiornika na te zakresy okazywało się prostsze od budowy superheterodyny, która to technologia w tamtym czasie nie była dostępna na tak wysokie częstotliwości ze względu na koszt specjalnych lamp.
Porównałbym to do odbiorników superreakcyjnych budowanych w dzisiejszych czasach na zakresy 10GHz i wyżej, aby tanio wypróbować to pasmo przez początkujących.
Można więc próbować zrobić na nim odbiornik lotniczy, najlepiej z dodatkową przemianą na niższą częstotliwość - w okolicach 30-40MHz. Najlepiej działające układy, które robiłem kiedyś były na mosfecie BF966. Na tym tranzystorze łatwo zrobić układ z obcą relaksacją w drugiej bramce.
Przed II wojną światową w Polsce były robione próby wykorzystania odbiorników superreakcyjnych w teletransmisji. Budowano doświadczalne radiolinie na kilkaset MHz z takimi odbiornikami do przesyłania rozmów telelefonicznych. Zbudowanie takiego odbiornika na te zakresy okazywało się prostsze od budowy superheterodyny, która to technologia w tamtym czasie nie była dostępna na tak wysokie częstotliwości ze względu na koszt specjalnych lamp.
Porównałbym to do odbiorników superreakcyjnych budowanych w dzisiejszych czasach na zakresy 10GHz i wyżej, aby tanio wypróbować to pasmo przez początkujących.